Sv. Leopold Bogdan Mandić, "ljudima prijatelj"

Mali rastom, ali velik duhom, Leopold Bogdan Mandić je rođen u Herceg Novom (Boka Kotorska) u Crnoj Gori, a njegovi preci su podrijetlom iz Bosne, odakle pred Turcima sele u Zakučac (Omiš) da bi svečev djed došao u Boku. Proveo je 40 punih godina u svojoj ispovjedaonici u kapucinskom samostanu u Padovi, gdje je umro i pokopan. Svetim ga je 1983. proglasio papa Ivan Pavao II. Zahvaljujući kapucinima, njegov kult se održava među Hrvatima pa svetišta njemu posvećena postoje u Osijeku i Maglaju u Bosni, a od nedavno i u Zakučcu, u poljičkoj župi Priko-Omiš.

Nekoliko je godina bio odgojiteljem studenata filozofije, predavač patrologije, a više je godina jednom tjedno odlazio iz Padove u Veneciju i tu je mlade kapucine učio hrvatskom jeziku, koji će im trebati u pastoralnom radu među hrvatskim vjernicima.Inače je od 1906. g. ispovjednik u Padovi, gdje se je u jeku II. svjetskog rata preselio u vječnost, nakon 40 godina svoje "ispovjedničke Kalvarije".

Postupak za proglašenje blaženim započeo je već 1946. godine. Tijelo mu je neraspadnuto preneseno s gradskog groblja u kapelicu do crkve, u kojoj je trajno ispovijedao. Blaženim ga je proglasio 1976. g. papa Pavao VI., a svetim 1983. papa Ivan Pavao II. Nekom je prijetelju jednom povjerio svoju tajnu: "Ja sam kao ptica u krletci, ali je moje srce uvijek tamo preko mora" (tj. u domovini).

Kad su 1917. g. vlasti tražile od njega da primi talijansko državljanstvo, izjavio je da "krv nije voda", pa je zato bio interniran u Južnoj Italiji.

Voleva diventare missionario nell'Europa dell'Est, lacerata da gravi conflitti religiosi, ma ciò gli fu negato dai superiori, a causa della sua fragilità e del suo stato generale di salute. Una volta, egli espresse i suoi sentimenti con queste parole:"Mi sento come un uccello in gabbia, ma il mio cuore è al di là dei mari."
Dal 1890 al 1906, Padre Leopoldo fu assegnato a vari conventi della Provincia Veneziana, e perfino della sua stessa patria, la Dalmazia, dove i frati italiani avevano una missione.   Nel 1906, fu mandato a Padova dove rimase per il resto della vita, ad eccezione di una anno trascorso in un campo di prigionia durante la I Guerra Mondiale, dato che non voleva rinunciare alla sua nazionalità croata,  A Padova, divenne Confessore e Direttore Spirituale....un lavoro che rivelò lo scopo a cui Dio aveva destinato il suo Servo, Padre Leopoldo, per quasi quarant'anni, e per il quale Lepoldo Mandic sarebbe stato principalmente ricordato.

He wanted to be a missionary in Eastern Europe, torn apart by much religious strife, but he was denied this by his superiors because of his frailty and general ill-health. He once expressed his feelings about this when he said:"I am like a bird in a cage, but my heart is beyond the seas."

From 1890 to 1906, Father Leopold was stationed at various Friaries in the Venetian Province, including Friaries in his homeland of Dalmatia, where the Italian friars had a mission. In 1906, he was posted to Padua, where, except for one year which he spent in a prison camp during World War I, because he would not renounce his Croat nationality, he remained for the rest of his life. In Padua he became a Confessor and Spiritual Director... a work which proved to be the means through which God used his servant, Father Leopold, for almost forty years, and for which Leopold Mandic is best known.

Izvor: "Slobodna Dalmacija" ; "Sveti Leopold Bogdan Mandić"

Source: "Servants of God" - page 5